Jopie van Eindhoven
Roman had met terugwerkend kracht zielsveel medelijden met Jopie van Eindhoven. Al zou hij het met een klein beetje fantasie in deze, terugwerkende zwakte kunnen noemen.
Nu hij hier stond, voor het tuinpad van zijn vader. Voor de tegels die hem naar de voordeur zouden moeten brengen. De tegels die schots en scheef en schuin geplaatst, overwoekerd door de ongecontroleerde tuin, een moeilijk begaanbaar pad leken te waren.
Jopie van Eindhoven in zijn 37 jaren oudere hoofd. Zijn lichte hoofd op zijn zware lijf.
Zijn zware hoofd zonder lijf.
Jopie van Eindhoven, het lelijkste, domste, dikste meisje van de klas. En viezig, ranzig, vooral.
Korsten, pukkels, wratten, striemen, wonden, eczeem, schimmel. Overal, waarschijnlijk ook tussen haar vlezige vette witte benen.
Hij was tot haar veroordeeld. Hij werd tot haar veroordeeld. Of zij tot hem.
Het marktplein van het dorp van zijn jeugd was vol mensen. Een hongerig anticiperende mensenmassa. Met ergens ertussen mama. Hij zag haar niet, hij concentreerde zich op zijn evenwicht, of juist het ontbreken ervan. Maar hij voelde haar aanwezigheid, alsof de zon door het dichte wolkendek een piepklein gaatje vond om dan wonderlijk genoeg net op haar te schijnen. De wonderlantaarn van zijn bewustzijn vertoonde haar beeld op de verder grijze grommende massa.
Niemand wilde met Jopie op de evenwichtsbalk boven het voor de feestelijke gelegenheid van de volksspelen opgezette zwembad. Al zijn doorgaans volgzame discipelen lieten het unaniem afweten. Zij zeiden gewoon van ‘nee’, waarschijnlijk nog met wat overtuigend wenen. Niemand wilde met Jopie van Eindhoven op de evenwichtsbalk om zijn en haar kleren uit te trekken. En dat was toch waarvoor de mensen waren gekomen. Uitgelopen. Ze waren gekomen voor het moment waarop Roman Jopie’s hand zou moeten vragen om op haar steunend zijn broek uit te trekken. Jopie stond als een huis. Ze had zich al haar kleren moeiteloos uitgetrokken. Jopie die in de klas, in de school geen vrienden noch vriendinnen had. En thuis waarschijnlijk ook niet. Jopie die nog nooit geen 10 haalde voor geen enkel proefwerk. Jopie die bijles kreeg met lezen en met rekenen, om te kunnen leven. Jopie die met gym als laatste werd gekozen, of overbleef liever. En daarmee dan was ingedeeld, toebedeeld, geclassificeerd.
Meester Rijn vroeg Roman het met Jopie te doen, en mama stond er aanmoedigend (bemoedigend?) bij. En ze knikte naar hem toe. Ze wees hem aan. Terwijl hij haar vanuit zijn omlaag gerichte gelaat schuins aankeekte. Zij en meester Rijn, 4 handen op zijn bibberende blote buik. Dezelfde handen die hem de balk op duwden. Met keiharde zachte dwang. En de kleine Roman bezweek onder zoveel druk.
‘Ik kan dit niet.’ dacht hij in een windvlaag van een duizendste seconde. En hij had gelijk, ik viel.
Ik grabbelde nog naar Jopie’s hand, naar een kleinste stukje van de droge schilferige huid van haar vinger.
Maar naar beneden in het eindeloos ravijn, van mijn donkere duistere diepte.
Uit evenwicht, uit schaamte, uit zonde, uit zekerheid, uit elkaar, als ik mijn denken denk te balanceren.
De torenhoge werkelijkheid is nauwelijks enger dan mijn val, van 50 cm, op het zachtste water.
Als ik van mijn balk van 15 benepen centimeters een uitgestrekte steppe van vertouwen maak
Verlies ik nooit het evenwicht, er is geen verlies
Want jij houdt me wel vast
Twee tellen happen naar lucht, aan zijn lijf zuigende natte kledders.
Waar het water eruit liep het geruis in zijn oren.
Gejoel. Hoongelach. Hyena’s. Een lynchmob.
Gabriella die met haar zwarte armen en blanke kin op de rand van het zwembad leunend hem uitlachte met haar wapperende blonde haren had ie er nog ff bij gedramatiseerd.
En mama?
Zij maar op haar allerhardst stralen van wat ik ben trots op jou. Hoe is het mogelijk?
En ver boven hem hoorde hij Jopie nog schaterlachen.
Nee, 37 jaren later, weende zij om hem. En hij om haar.
Hij glibberde, bibberde en wankelde naar de voordeur van vaders huis.
Vader zou open doen, ‘hé jongen’ zeggen en hem een hand geven. Niet meer.
En dan bier of wijn of eten.
Stuur door
Dit is niet OK