Beschaving
Beschaving, helaas, is steeds vaker onderwerp van discussie.
Vroeger was het kraakhelder, beschaving, als Miep, als Witte Reus, Vim, Dash en als wij en onze zielen. Het ging al mis met Dubro citron (oelala).
Ik heb er nooit geen mening toe, ik geloof alles, mits juist geformuleerd.
Het ontbreekt mij volledig aan levensvisie en betrokkenheid bij het heil van deze planeet.
Snap niks van politiek laat staan vakbeweging.
Dat ordinaire gestaak, van boven hun stand levende arbeiders, is gelukkig ook afgelopen.
Zijn ze te rijk en lui voor geworden.
Slechts het dier inspireert ons nog tot het aan de kaak stellen van de waarheid van onze beschaving.
Ik heb niks tegen dieren, van nature, maar ze moeten wel met hun gore poten van onze beschaving blijven!
Mochten we ze al in de corrida niet meer aan de sabel rijgen.
Mochten we ze al niet meer schoppen of aan een boom binden.
Al niet meer dragen tegen onze kou en voor onze schoonheid.
Nu mogen we ze nog nauwelijks nog eten.
Maar slachten als een feestelijk ritueel, met door de eeuwen van voorvader geërfd vakmanschap van hun leven ontdoen, met huid en haar, en precieze messcherpe sneden, kan ook al niet meer, beschaaflijk gesproken. Pijn is niet meer van onze tijd, noch van het hetze.
Wat blijft, om men’s tanden in te zetten, is het gesproken woord, vrij van elke beperking.
Daarmede vertonen wij het summum onzer verwordenis,
Kopvoddentax, kutmarokaan en rotte vis.
Stuur door
Dit is niet OK