Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Let me tell you about Sweden

 
Let me tell you about Sweden

De kinderen waren even zwemmen. Ondanks 12 graden Celsius, ondanks motregen. Zij waren vele malen dapperder dan hij.
Voor de kinderen was een mogelijke ontmoeting met een eland een grommend onderbuiks verlangen en reden voor een mooie anticiperende tekening. Voor Roman een mogelijk hard slingerend remmen, een enorme knal en de lauwwarme, borrelende, gistende en stinkende inhoud van de ingewanden van het dier gutsend door de voorruit, in zijn schoot. De kinderen werden onweerstaanbaar aangetrokken door de drie adders onder de veranda van hun stuga. Roman zag ze onder hun kussens en in hun laarzen, dientengevolge opgewaardeerd tot een wilde rit tegen de klok naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, waarvan de dichtstbijzijndheid feitelijk waar maar betekenisloos, in voorkomende gevallen.

Hoewel hij trots was op het loslaten van zijn jongste, wiens gecertificeerde zwemvaardigheid hem niet van zijn verantwoordelijkheid leek te mogen ontslaan, al demonstreerde hij die verworvenheid nu buiten zijn gezichtsveld en directe invloedssfeer. En bovendien was zijn tweede, zijn oudste, zoon erbij. Die mocht hij de opdracht tot het voorkomen van rampen niet geven, maar bloed is bloed en wonden lekken. Loslaten, loslaten nu, met verkrampt gebalde vuisten.
Hij tuurde door het raampje van de stuga, al bijna verzoend met het feit, dat hij hier achter het glas verscholen zijn zomer beleefde.
Niet de zomer van de warmte en de zon. De zomer van het verlangend door het raam kijken (Zweeds dubbelglas, nam hij in zijn observatie mee). Alles, het leven, op veilige afstand.
Maar afstand zuigt z’n eigen vacuüm, waarin tijd en kilometers materieloos worden.
Hij schreef Gabriella een brief, over afstand en verlangen, op z’n Slauerhoff’s, van verre prinsessen, verstuurde die nooit, maar was het mooi kwijt, als een gedelegeerde verantwoordelijkheid.
Weliswaar was de kijk op de wereld door één van de 6 door blank Zweeds hout gescheiden delen van het raam ansichtkaartwaardig, met de blauw-blauwer-blauwerigere bergen en de groen-groener-groenste naaldbomen. Maar verstikkend waren ze in hun aantal en eindeloosheid. Achter elke bergrug bleek weer een andere, achter elke bomenrij een volgende. De ruimte van het Zweedse land zou hem lucht en rust moeten bieden. Maar af en toe - en dit was zo’n moment - vloog het hem aan. De bomen die hem één voor één in de weg zouden staan, als hij hyperventilerend op de vlucht zou willen. Als hij zou willen ontsnappen en brede ruime horizonten met grote hoeveelheden zuurstofrijke ademlucht gulzig naar binnen zou willen scheppen. Als hij zou willen gaan waar hij zou willen gaan, terug naar waarvoor hij vluchtte.
En dan was er nog het palet van wolken van alle orden, families en soorten. Samengevat in een stilleven. Ware er iets als wolkenles, dan sierde deze poster zeker de muren van het klaslokaal. Met onderaan de legenda, voor een beter begrip.
‘Let me tell you about Sweden, only country where the clouds are interesting, Big brother says it’s the place to go, Too much time too little to do’: een waarschuwing van Hugh Cornwall die hem al 35 jaar door het hoofd spookte, alsof al die tijd bewust van het onontkoombare aanstaande.
Roman stelde het nu vast. De bevestiging van een jarenlang gekoesterd vooroordeel. Altijd een overwinning.
Er aan toegevoegd de pittoreske rode huisjes, de roze prunes en voilà, voorwaar, een plaatje.
Opeens drong het tot hem door, het waarom van deze twee weken: dit was zijn Zwitserland, zijn Jura.

Mopperend, maar opgelucht dat hij zichzelf mocht ontslaan van zijn niet-verantwoordelijkheid, trok hij zijn jas aan en wandelde, met ingehouden haast, naar het zwembad.
Het weer viel eigenlijk best mee als hij zijn kinderen moest geloven. Een bleek zonnetje wierp zich als glinster over het water van het zwembad, en de kinderen waren toch weer blij hem te zien. Zij vonden het heerlijk. Hij bekeek ze vanuit een vochtige ligstoel (waarom ligstoel, waarom geen lig óf stoel?), demonstratief overdreven weggedoken in zijn jas.
Zweden verried haar ware aard in een flard poolwind.
Hij rilde en glimlachte glorieus.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags