Alles begon met de oerknal als je God niet mag geloven.
Logischerwijze gaat het daar dan ook mee eindigen.
Ik hou van ronde cirkels, daar kan ik niets aan doen.
Een kind dat zich wil laten gelden gaat schreeuwen. Het tweede kind moet dat overstemmen en het jongste verheft zijn stem tot de derde macht.
Dat gaat generatie op generatie zo en de pijngrens is inmiddels bereikt.
Hiermee is wat mij betreft het grote lijden van ouders in één klap uitgelegd.
Ze zijn lief, mijn oogappels, maar oorverdovend.
Wijselijk maar valselijk geeft de natuur de kinderen in toenemende mate een ingebouwde knaldemper mee. Hoe langer hoe meer buisjes zijn er nodig om de kinderen nog met hun eigen uitstoot te confronteren. De brulfunctie is evolutionair blijkbaar interessanter dan die van het luisteren. Mochten we – tot waanzin gedreven door het al verworven kroost – nog een kind krijgen, dan laten we met kraamverzorgster en de verloskundige de KNO-arts ook gelijk uitrukken. Met de huidige medische technologie moet het mogelijk zijn de pasgeborene onmiddellijk met een versterkte weergave van zijn eerste oerkreten om de oren te slaan.
Dat zal ‘m (het zal wel weer een jongetje worden) leren, de stilte te koesteren.
Mijn medeleven gaat uit naar de ouders van grote gezinnen.
Hun jongste kind zal onweerstaanbaar opgroeien tot dj of sergeant-majoor, in een poging z’n grootste talent te gelden te maken.
Stuur door
Dit is niet OK