Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Groter groeien 11

 
Communicatie en wij

Communicatie, als het in elkaar met belastend materiaal verzwaren, is een mooi ding. Een lekker ding. Smakelijk speeksel watertanden. Leeglopen woorden sap, zoals ik pleeg te zeggen, tegen me. En een natuurlijke behoefte tevens, naar het ergens schijnt.
Al zouden mijn kinderen dat niet zeggen, als ze wat zouden zeggen.
Maar dat doen ze niet.
Ze bespelen virtuoos de virtuele wereld van hun individuele spelcomputers.
Alle drie op een rij, op de bank, als mijn brave aapjes van horen, zien en zwijgen.
Een heerlijk gezicht, maar geen doorkomen aan.
Ik ben immers geen mythisch monster dat vernietigd dient te worden. Je hoeft mij niet uit te schakelen voor de toegang tot een hoger level, naar een te ontdekken Nieuwe Wereld.
‘Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw’, als in mijn parochie gezongen.

Ik ben geen glimmend scheurmonster dat rechtsom desnoods gepasseerd moet worden. Hooguit, vooruit, een oldtimer. Een Porsche, die veel te lang geparkeerd in de regen heeft staan roesten. Wiens potente motor men niet laat brullen, doch slechts nog in het weekend als boodschappenwagentje gebruikt. Met m’n muntje, m’n bonuskaartje en m’n pannenzegeltjes.
Het slechten van muren, verspringen van daken, onthoofden van vrouwen, schieten op polities zijn niet mijn missies.
Geprobeerd met cola en lollies qua kinderen lokken en ze in mijn auto getrokken, maar zonder ze te storen. Die dingen doen het overal en altijd, en ik niet.
Ik zet me in mijn slaapstand.
‘Lekker voor je!’, hoor ik er één roepen,
en ik doe of het woord aan mij gericht is.
‘Kapot vet’ of ‘vet kapot’, daar wil ik nu even vanaf wezen.


JR 23-10-09

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags