Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

met rode pet (voor Harry Dean)

 
De rode cap, van Harry Dean Stanton, van Paris, Texas, die altijd ergens zweefde, boven zijn gedachten. In de lucht, vanuit de hoogte, boven de majestueuze monumenten in het woestijnlandschap van de VS. En Ry Cooder als de meedogenloze scherpschutter, op de snaren van zijn trefzekere gitaar. En hem steeds op deed kijken, al moest hij zich met verantwoording lostrekken uit drijfzanderige ja-maren.
De focus op de rode cap. Een sterker beeld kon zijn geheugen hem niet vertonen. Waar beelden en kleuren meer zeggen dan woorden, nee, niet meer, maar Het. Waar woorden het niet kunnen zeggen omdat ze voorwaardelijk vragen om een minutieuze zoektocht door het Archief der Woorden alvorens dan maar met het minst ongeschikte samenraapsel van aangeleerde keelklanken tot een vormvaste uitstoot, met de halfwaardetijd van fracties van seconden, te worden geworden.
Als hij de ogen sloot, en het gezicht naar de zon keerde, zag hij de donkere vlekjes van stofjes op zijn oogbol, scherp en vergroot. Hij probeerde ernaar te kijken, maar ze dreven, tergend langzaam, steeds zijn fixatie vooruit, van zijn scherm.
Het brandende verlangen om altijd weer die film te zien, met voorspelbare eenzaamheid in het verschiet.
Welk een merkwaardig smachten om met zich herhalende nieuwsgierigheid het bekende te zoeken.
Met hetzelfde zich herhalend verdriet, herkennend vastgesteld, en conclusieloos gelaten.
Dat hij deelde met zijn oom, toen die hem over de meseta van Castilië reed. Met die rode cap op achter het stuur.
Met z’n verschrompelde kleine hoofdje, gebogen rug en onbekwame sturen. Hij die zijn gezelschap zocht, omdat hij alleen niet durfde gaan, waar hij wilde en de vermeende gemene grond van Roman’s richtingsloosheid.
Er was hitte, er was stof, er was muziek en er was zwijgen. En de trage oude Transit, die versleten was, maar hen nog reed. Moeder was gerustgesteld, bij die gedachte.
Zoals zij ook Nastassja (Oh ssoete ssappige ssindelijke s-sen!) Kinski deelden.
Na 25 jaar ongetwijfeld een rimpelig oud wijfie, maar zijn erectie leefde in het verleden.
En dat ze ervan zongen, uit het volle gemoed:

“Papaver lievelingsgracht
stereotype ruilmajoren
kompaan, kompaan
laat me eerder
luit maar horen!”

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags