Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Het lijk van m'n moeder 4

 
Roman gebruikte z地 koffie in de tuin. Op het terras van de buurman (en vrouw). In z地 eigen tuin had hij geen zitplaats meer. Het houten tuinmeubel dat vele jaren z地 vaste rookplek was geweest, was van sneeuw, regen, vorst, wind en zon versleten, verschimmeld, verrot en verweekt en tenslotte eenvoudigweg in elkaar gezakt. Als nat karton.
Maandagochtend, de buren waren er toch niet. Hij inhaleerde z地 eerste shaggies tot diep in z地 schoongeslapen longen. Om het bewustzijn te doen ontwaken. Te branden, te hoesten, te voelen. Het deed hem een balorige deugd de opbrandende peuken met duim en middelvinger tussen de bloembedden van de buren te schieten. Met het tuinmeubel was ook de thuisbasis van de asbak verdwenen. Deze stond nooit meer waar die stond. En geen zin om te gaan zoeken. Niet nu, niet op maandagochtend.

De eerste lentezonnetjes zijn de lekkerste, met hun schuchtere belofte van meer. Net warm genoeg om te absorberen met het hunkerende lichaam. Moeder leefde van deze momenten, waarop ze een windstille plek vond, om met gesloten ogen de dunne lentelucht met haar grote kromme neus op te snuiven. Met een dikke jas, en haar eeuwige sjaaltjes, weliswaar. Ze was ook immer bruinig, in het gelaat, al dan niet van zwaar geparfumeerde zalf vanuit ouderwetse potjes.
Vader deed zijn best haar zeldzame genot met hapjes en drankjes te lengen. Ze liet hem niet merken, dat hij haar eigenlijk stoorde in haar gebed, maar gunde hem zijn bestaansrecht, hoewel ze niet voor aardse zaken was geboren. Ze at moeizaam zijn appelgebak, zoals ze zich altijd leek te moeten inspannen om voedsel tot zich te nemen, en liet hem haar complimenten, en de kruimels op het bordje.

Gabriella kon ook schaamteloos genieten van de warmte van de zon. Haar gezicht met haar ogen verdween dan achter een te grote zonnebril. Van de zijkant keek hij dan naar haar geprononceerde lippen, zonder dat ze het merkte, dacht hij, en nog groter werd zijn verlangen.

Voor Roman was het een begin van een nieuwe cyclus, van een nieuwe week, waarvan hij de voorspelbaarheid probeerde te vergeten, voor een losgelaten ogenblik.
Deze maandagochtend gaf hem de rust van het weten dat iedereen gewoon weer aan het werk was, zoals het hoort. De kinderen naar school. Hij hoorde hun onbeschaafde en luidruchtige spelen op het schoolplein. De gemeentefunctionarissen lieten de wekelijkse lawine van waardeloos glas oorverdovend in het verborgen binnenste van hun dienstvoertuig schuiven. De bouwers zaagden, boorden en heiden, dramden, verder aan de nieuwe wijk, die over de geschiedenis van dit oude land moet worden gelegd. Om dit verleden vele jaren later weer minutieus, en in al haar breekbaarheid, vanonder het puin te moeten opgraven.
Het brutale gekwetter van vogels. Om twaalf uur precies, zullen ze de sirenes laten gaan. Oefening baart kunst. Maar wel lekker, voor even.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags