Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Het lijk van mijn moeder 3

 
Proloog

Eigenlijk, zijn er maar twee soorten mensen:
Zij die van huis uit gelukkig zijn, als aangeboren, tenzij ze overduidelijke, algemeen geaccepteerde redenen hebben dat niet te zijn. Tegenslag, en ander aards gebeuren, die gebeuren, die gebeuren.
En dan zij die het niet zijn, behalve als er een aanleiding voor is, het te zijn. Te kunnen zijn, of te moeten zijn, vanwege het veronderstelde perspectief, wellicht als nauwelijks serieus genomen optie; als tijdelijke elevatie uit hun als onvermogen gedragen onwelwillendheid.
Als gezelschapsspel, als ijdele pretentie, als politiekcorrecte participatie, als verantwoording.
En daar zit het geheim.
Diep verborgen in hun gepropageerde streven naar geluk, zit onwil. Verdriet is veel machtiger dan geluk. Allesomvattend, bestuurbaar, en zelfs in eenzaamheid eenvoudig te bedrijven.
Geluk is lucht, verdriet drijfzand. Alles daartussen een wanhopig grabbelen naar houvast, tegen de aangrijpende zwaartekracht van de tijd, die de massa behoeft, die de ijle lucht niet geven zal.

Links of rechts. Gelovig of ongelovig. Man of vrouw. Arm of rijk. Slim of dom. Winnen of verliezen. Goed of fout. Wel of niet. Licht of donker. Zwart of wit. Ja of nee. Levend of dood.
Het is één knop, die het alles dicteert: aan of uit.

En natuurlijk besteden wij een welgevuld leven, aan de grijze nuances, voortgedreven door de wijsheid van het willen. Moeten. Overleven.
Maar het wordt nooit zo goed, als wij het leerden.




Lief
Toen ik er was
Was jij er niet
Waar het werkelijke zijn
Z’n plaats had moeten vinden

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags