Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Groter groeien 8

 
neef en nicht, en de snelheid van het licht

Het verschil tussen een neef en een nicht is, naast het onmiskenbare, nuanceloze geslachtsgedoe, het eindproduct van de oneindige statistische mogelijkheden vooraf, dwangmatig beïnvloed door de familieomstandigheden.

Ze waren boven op hun kamer de kostbaarste tijd maar weer eens aan het verdoen met dat eeuwige fantasieloze gespeel, dat ze er doen.
Ik besloot spontaan hun integratie in de vaart der volkeren maar eens te versnellen, voor vandaag. Het is wel een beetje wat je spontaan noemt, want de meningen van de volkeren zijn tot op heden verdeeld over de oorsprong van ingevingen.

In ieder geval kwam die met de langste benen logischerwijze als eerste beneden. Ze keek de klok en toen mij aan, en zeide: “Boven is het al kwart voor.”
Ik berekende mijn kans schoon en vroeg haar hoe dat nu toch zou komen.
Hoewel ze daar niet van terug had, gaf ik haar nog wat wisselgeld:
“Dat komt natuurlijk omdat het boven later is dan beneden.”
“Echt niet” probeerde ze nog, maar ik werd gestrekt door de wetenschap aan mijn zijde.
“Jawel, want het zonlicht kom toch van boven en het is dus eerder boven dan beneden.”
(Behalve natuurlijk als je dit gebouw nog moet bouwen, dacht ik er bij, maar ik wilde mijn eigen constructie niet ondermijnen).
“Weet je niet van de snelheid van het licht, dat zich in allerijl van de exploderende zon omlaag beweegt naar ons hier beneden? En ergo jullie tijd eerder verlichtte dan de mijne?”

“Jim! Jihim!”, riep Olivia, want zo heet ze, in ontzetting haar neef snel terzijde.

Zo naast elkaar, lijken ze veel gemeen, die twee. Ze hebben hun 10 levensjaren, hun blonde haren. Ze zijn bloedmooi en beiden van mij. Het wijfje is technisch gesproken meer van mijn broer, en op geen enkele grond kan ik dus aanspraak op haar maken. Maar wat maakt het uit.
Voor dit verhaal is enkel van belang, dat ze beiden gelovigloos naïef zijn.

“Jim,” zei ze verontrust, met haar handen in haar zijden “je vader zegt dat het boven later is dan beneden.”
Met een welgemeend “Hij is gek”, hielp zoonlief ons uit de impasse.
Ik probeerde hem, met gelijkvormelijke argumenten nog voor me te winnen, maar hij was onwrikbaar in zijn loyaliteiten: “Die dingen werken toch gewoon op batterijen.”

Schouder aan schouder ophalend liepen ze naar buiten, mij achter hun rug nog beschimpend:
“Duuh. Ik denk gewoon dat er één achterloopt.”


En ze gingen naar school, want nog veel te leren.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags